Μετά που 2-3 χρόνια, και αφού έκοψεν ο νους μου (σύμφωνα πάντα με την μάμμα μου), αποφάσισεν να με στείλει πιάνο. Αγοράσαμε και ένα αρμόνιο (που ήταν τζαι πολλά της μόδας τότε) για practice και η ίδια ιστορία. Επήα 2-3 μαθήματα, εβαρκούμουν, ήταν και λλιο άγρια η δασκάλα, κλάματα,οδυρμοί... εσταμάτησα τζαι που το πιάνο.
Η μάμμα μου μέχρι τότε επείστηκε οτι δεν είχα το καλλιτεχνικό μέσα μου και αποφάσισε να με αφήσει στην ησυχία μου.
Περνούν τα χρόνια, πάω γυμνάσιο και αποφασίζω που μόνη μου τουντην φορά να ξεκινήσω μοντέρνο χόρο (αχα!). Ως το μέσο της χρόνιας (και αφού προφανώς δεν άντεξε άλλο), πιάννει η δασκάλα μου την μάμμα μου τηλέφωνο και με πλάγιο τρόπο είπεν της να μεν με ξαναπάρει γιατί εν το κατείχα το θέμα. Λαλεί μου το η μάμμα μου, πεισμα εγώ "(Τι???Γιατι???Τσιριλιές κλπ) κουτσά στραβά εφκαλα τον χρόνο. Κάμνουμε και παράσταση στο τέλος της χρονιάς, βάλλει με πουπίσω πουπίσω (κοντά στες κουρτίνες της σκηνής) να μεν φαίνουμαι...ε ενευρίασα! Εγράφτηκα και δευτερη χρονιά! Ως τα Χριστούγεννα εβαρέθηκα και επάραιτησα (που μόνη μου α!).
Πριν 6-7 χρόνια αποφασίζουμε με την Ψιψινέλ να αρχίσουμε ιταλικά...
(to be continued...)
