Που λέτε... (Τι? Ενομίζετε πως εν θα ξαναρκουμουν?Ε όι!)
Αρχίσαμε ιταλικά με την Ψιψινέλ αλλά στους 3-4 μήνες κάτι της έτυχε και αναγκάστηκε να σταματήσει. Ε μετά εβαρκούμουν να πηαίνω μόνη μου (εξάλλου εμάθαμεν τα ούλλα) και μετά από ενάμιση ακριβώς μάθημα εσταμάτησα.
Την αμέσως επόμενη χρονιά αποφάσισα να ξεκινήσω μαθήματα φωτογραφίας. Αγόρασα καινούργια φωτογραφική και εξεκίνησα -με μεγάλο ζήλο- τα μαθήματα. Κλασσικά μετά που 5-6 μαθήματα εφύλαξα την φωτογραφική στο ίδιο συρτάρι με το αρμόνιο, τα παπούτσια του μπαλέτου και τα παπούτσια του χορού.
Μετά αποφάσισα ότι ο χορός έπρεπε να μου δώσει ακόμα μια ευκαιρία αλλά επέλεξα κάτι πιο βαρύ (που είναι και πιο...του στυλ μου) και άρχισα ελληνικούς χορούς. Προς μεγάλη μου έκπληξη άντεξα σχεδόν 3 χρόνια. Λέω σχεδόν γιατί αφού απέμειναν 2-3 μαθήματα για να ολοκληρωθεί και η τρίτη χρονιά, επαραίτησα.
Παράλληλα με τους ελληνικούς χορούς, άρχισα και αργεντίνικο ταγκό στο οποίο άντεξα ενάμισι χρόνο αλλά εσταμάτησα γιατί εν ήβρα τον κατάλληλο παρτενέρ (ποτζίνους που έσιει στα έργα).
Κατά καιρούς εκαταπιάστηκα και με πολλά άλλα χόμπυς τα οποία συνήθως επαραιτούσα μόλις περνούσε ο αρχικός ενθουσιασμός.
Που θέλω να καταλήξω? Εν θυμούμαι κάτι στο οποίο να ήμουν ποτέ τυπική και σταθερή (πέραν του καναπέ μου στον οποίο σχεδόν πάντα καταλήγω).
Ενιξερω πως εξηγείται τούτο (αν εσιει κανεναν ψυχολογο out there, please feel free να με αναλύσεις).
Υποθέτω πως εν είμαι πολλά τυπική με τες υποχρεώσεις μου τζαι βαρκούμαι τζαι εύκολα.
Απόδειξη? Εκαμά τουντο blog τζαι έσιει που τον Νιόβρη που λαλώ να γράψω τζαι εβαρκούμουν να πατήσω το ποστ.
Ατε, φεύκω τζαι ελπίζω να ξανάρτω ως το καλοτζαίρι.
